Το μουχαπέτ’

Το μουχαπέτ’, πληθυντικός τα μουχαπέτα

Γράφω αυτό το άρθρο με αφορμή το γεγονός ότι πολύς κόσμος ονομάζει μουχαπέτ’ κάθε διασκέδαση Ποντιακή.

Μουχαπέτ ονομάζεται από τους Πόντιους η διασκέδαση, το γλέντι που πραγματοποιούν φίλοι ή και συγγενείς καθισμένοι σε ένα τραπέζι.

Το τραπέζι μπορεί να είναι από μικρό έως τεράστιο αλλά είναι ένα για να συμμετέχουν όλοι σαν μια παρέα.

Τρώνε διάφορα φαγητά και μεζέδες και πίνουν ο καθένας το ποτό της αρεσκείας του. Παλιά έπιναν συνήθως ρακί (ούζο).

Τραγουδούν εναλλάξ ο καθένας δίστιχα είτε με τη συνοδεία λύρας αν υπάρχει ή και χωρίς λύρα. Δεν υπάρχουν μικρόφωνα και ενισχυτές ούτε άλλα όργανα πλην της λύρας. Λέγονται αστεία και ανέκδοτα καθώς και διάφορες ιστορίες πραγματικές ή φανταστικές (μεσέλα). Αυτό είναι το μουχαπέτ’.

Και δεν είναι μουχαπέτ’ κάθε είδος διασκέδασης. Οι συνεστιάσεις ή οι χοροί που πραγματοποιούν οι Ποντιακοί Σύλλογοι ή ιδιώτες δεν είναι μουχαπέτα.

Και ένα τελευταίο. Μουχαπέτ’ ονομάζεται και όχι μουχαμπέτ’ όπως λανθασμένα το αποκαλούν πολλοί.

Σημ. Το έντονο α έχει προφορά μεταξύ α + ε.

2η Πατριαρχική Θεία Λειτουργία στην Παναγία Σουμελά του Πόντου

Για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά πραγματοποιήθηκε στην Παναγία Σουμελά του Πόντου, Πατριαρχική θεία λειτουργία, με παρουσία πολλών Ελλήνων Χριστιανών, κυρίως Ποντίων, από όλα τα σημείου του κόσμου.

Ευχαριστώ θερμά τον φίλο του ιστολογίου GIANNHS, που μου έστειλε το βίντεο που ακολουθεί και που ο ίδιος απ’ ότι κατάλαβα το ανάρτησε στο Youtube.

Εκδήλωση μνήμης Γενοκτονίας των Ποντίων στην Αθήνα

Η καλύτερη – από άποψη οργάνωσης και συμμετοχής κόσμου των τελευταίων χρόνων – εκδήλωση μνήμης της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου πραγματοποιήθηκε σήμερα 19 Μαΐου 2011 στην Αθήνα με απόλυτη επιτυχία.

Καθ’ όλη τη διάρκεια της εκδήλωσης 2 μέλη της προεδρικής φρουράς ντυμένοι με ποντιακές στολές παρέστησαν ως τιμητική φρουρά του μνημείου του Άγνωστου Στρατιώτη.

Η φρουρά των Ποντίων στον άγνωστο Στρατιώτη

Οι Σύλλογοι και το πλήθος του κόσμου

Η Συντονίστρια της εκδήλωσης, Γραμματέας του Σ.ΠΟ.Σ. Νοτίου Ελλάδος κ. Χριστίνα Χαφουσίδου.

Μετά τους χαιρετισμούς που απηύθυναν ο αντιπρόεδρος της Π.Ο.Ε. κ. Κώστας Αλεξανδρίδης και ο πρόεδρος του Σ.ΠΟ.Σ. Νοτίου Ελλάδος κ. Γιώργος Βαρυθυμιάδης, διαβάστηκαν χαιρετισμοί του πρωθυπουργού και των πολιτικών αρχηγών.

Ακολούθησε η ομιλία του τ. βουλευτή του Σουηδικού κοινοβουλίου κ. Νίκου Παπαδόπουλου.

Στη συνέχεια και μετά την ανάκρουση του Εθνικού Ύμνου πραγματοποιήθηκε πορεία προς την τουρκική πρεσβεία.

Η πορεία πραγματοποιήθηκε ειρηνικά και συντεταγμένα μέχρι την πλατεία Ρηγίλλης. Εκεί παρέμεινε ο κύριος όγκος της πορείας και μια αντιπροσωπεία μετέβη στο κτίριο της πρεσβείας προκειμένου να θυροκολλήσει το ψήφισμα.

Το ίδιο συντεταγμένα έγινε και η επιστροφή στην πλατεία Συντάγματος όπου πραγματοποιήθηκε συναυλία υπό τη διεύθυνση του Δημήτρη Καρασαββίδη.

Η εκδήλωση στο Σύνταγμα

Η πορεία προς την Τουρκική πρεσβεία

Πάει και το «Κορτσόπον»

Μετά το λουκέτο του κέντρου «Αυλαία» στη Θεσσαλονίκη, μπαίνει λουκέτο και στο ιστορικό «Κορτσόπον» της Αθήνας.

Σήμερα 9 Απριλίου 2011, θα ακουστούν για τελευταία φορά οι ήχοι της Ποντιακής λύρας και του νταουλιού στην αίθουσα της οδού Πειραιώς 68.

Από αυτή την αίθουσα πέρασαν σχεδόν όλοι οι Πόντιοι του λεκανοπεδίου Αττικής και όχι μόνο, αλλά και πολλοί Πόντιοι καλλιτέχνες μεταξύ των οποίων οι αείμνηστοι Γώγος,  Χρύσανθος και  Τσακαλίδης.

Η τελευταία παράσταση λοιπόν θα δοθεί απόψε το βράδυ με το χορό που διοργανώνει ο Χορευτικός Όμιλος Ποντίων «Σέρρα», πρόεδρος του οποίου είναι ο Νίκος Ζουρνατζίδης, συνιδιοκτήτης του κέντρου.

Έτσι θα μείνει μόνο το κέντρο «Λεμόνα» στο Μενίδι, και ας ελπίσουμε ότι δεν θα έχει και αυτό την ίδια τύχη.

Άλλωστε δεν έχει και ιδιαίτερη σημασία αν θα υπάρχει κάποιο Ποντιακό κέντρο, απ’ τη στιγμή που δεν μπορούμε να συμμετέχουμε λόγω της δεινής οικονομικής κατάστασης στην οποία μας έχουν περιαγάγει οι φωστήρες που μας κυβερνούν.

Και μη χειρότερα.

Προς το διαχειριστή της σελίδας στο facebook “EMEIS OI PONTIOI”

Με πολύ λύπη αναγκάζομαι να γράψω αυτό το άρθρο και να καταγγείλω τον διαχειριστή της σελίδας στο Facebook «EMEIS OI PONTIOI» για αντιγραφή αναρτήσεων & κειμένων μου από το ιστολόγιό μου «Πόντος έν’, άστρον φωτεινόν».

Τις αναρτήσεις υπογράφει ο Anastasios. Προσπάθησα δυο φορές να επικοινωνήσω μαζί του με e-mail αλλά δεν έλαβα καμία απάντηση.

Τα πρωτότυπα κείμενα είναι δημοσιευμένα στο ιστολόγιό μου «Πόντος έν’, άστρον φωτεινόν». 

Οι αναρτήσεις μου δημοσιεύθηκαν στα παρακάτω θέματα, της σελίδας «EMEIS OI PONTIOI».

1. Λεξικό Ποντιακής Διαλέκτου (όλο το κείμενο δικό μου)

2. Εποχές, μήνες, ημέρες στα Ποντιακά (όλο το κείμενο δικό μου)

3. Ποντιακοί Σύλλογοι σε όλο τον Κόσμο (όλες οι εγγραφές δικές μου)

4. Ποντιακά τραγούδια – βίντεο (όλοι οι σύνδεσμοι δικοί μου)

5. Ποντιακές ευχές-κατάρες-απειλές (όλο το κείμενο δικό μου)

6. Καλώς ήρθατε στις συνταγές του Πόντου (Κλεμμένες οι συνταγές Μαυρολάχανα με φασούλια, Τανωμένον Τσορβά ή σουρβά, Χοσάφ’, Πιρόχ’, Τσουμούρ’, Πουσίντα, Κινθέτα, Σάλα, Τσοκαλίκ’, Τσορτάν’, Πεϊνιρλί, Κοχλύδα και Φελία)

7. Ποντιακή ποίηση (αντιγραφή τα ποιήματα, Ο Δήμον ο κεμεντζετσής, Πόντος έν’ άστρον φωτεινόν, Η Καμπάνα του Πόντου)

8. Ποντιακές φράσεις και εκφράσεις (η πρώτη εγγραφή, καθώς και δέντρα, φυτά φρούτα και επαγγέλματα-ιδιότητες, δικά μου)

9. 19^η Μαΐου-Ημέρα μνήμης της Γενοκτονίας των Ποντίων (το πρώτο κείμενο που αναφέρεται στη γενοκτονία είναι δικό μου)

10. Ιστορία του Πόντου (το πρώτο κείμενο είναι δικό μου)

11. Έθιμα του Πόντου από την Βικιπαίδεια (τα κείμενα Το Καλαντόνερον, Τα πίζηλα, Ο Κουκαράς, Η αποκριά, Καθαρή Δευτέρα, Κυριακή των Βαίων και  Το μαχ, είναι δικά μου)

Εξαιτίας αυτής της λεηλασίας δεν αναρτώ το εμπλουτισμένο και πλήρες Λεξικό από την Ποντιακή στη νεοελληνική του Άνθιμου Α. Παπαδόπουλου. 

Απευθύνομαι προσωπικά στον Anastasios και τον ρωτώ πόσο περήφανος αισθάνεται με τις κλεμμένες αναρτήσεις του και δέχεται μάλιστα και συγχαρητήρια για τη «δουλείαν ντο εποίκεν».

Αμφισβητώ τη γνησιότητά σου σαν Πόντιο, γιατί ΕΜΕΙΣ ΟΙ ΠΟΝΤΙΟΙ είμαστε περήφανοι και δεν κλέβουμε πράγματα άλλων για να τα παρουσιάζουμε σαν δικά μας. 

Παρεμπιπτόντως στη σελίδα σου «οι μήνες στα Ποντιακά» δίνεται η λανθασμένη ερμηνεία ότι ο Νοέμβριος λέγεται Αεργίτες Γιατί αρχίζουν ο αέρας και το κρύο. Το σωστό είναι ότι στον Πόντο γιόρταζαν στις 3 Νοεμβρίου τον Άγιο Γεώργιο (Αέρς, παραφθορά του Άγιος Γεώργιος) και για τον λόγο αυτό λέγεται Αεργίτες, όπως και ο Σεπτέμβριος, Σταυρίτες λόγω της εορτής του Σταυρού.

Επίσης καταγγέλλω για τον ίδιο λόγο τον διαχειριστή της σελίδας στο Facebook  «ΠΟΝΤΙΑΚΑ ΗΘΗ ΚΑΙ ΕΘΙΜΑ».

Οι αναρτήσεις στο θέμα: οι ημέρες οι μήνες, οι εποχές, παροιμίες, αινίγματα, γνωμικά, ευχές, κατάρες και απειλές είναι κλεμμένες από το ιστολόγιό μου «Πόντος έν’, άστρον φωτεινόν».

Μα είστε εντελώς ανίκανοι να γράψετε δικά σας κείμενα και κλέβετε άλλων;

Αυλαία για την «ΑΥΛΑΙΑ»

Έκλεισε η ΑΥΛΑΙΑ.

Χθες Σάββατο 8 Ιανουαρίου 2011, στην αίθουσα του Ποντιακού κέντρου ΑΥΛΑΙΑ στη Θεσσαλονίκη, ακούστηκαν για τελευταία φορά οι ήχοι της Ποντιακής λύρας, του ταουλιού και άλλων μουσικών οργάνων, αφού το κέντρο από σήμερα έβαλε λουκέτο.

Την ανακοίνωση για το κλείσιμο του κέντρου, έκανε ο ίδιος ο ιδιοκτήτης του κέντρου και δεξιοτέχνης του κλαρίνου Κώστας Σιώπης, στο Ράδιο Ακρίτες το βράδυ της Παρασκευής 8 Ιανουαρίου 2011.

Για πάνω από είκοσι χρόνια διασκέδαζε τους Πόντιους της Θεσσαλονίκης, αλλά και όσους συμπατριώτες επισκέπτονταν την Θεσσαλονίκη από όλα τα μέρη του κόσμου. Από το πάλκο της «Αυλαίας» πέρασαν σχεδόν όλοι οι Πόντιοι καλλιτέχνες.

Το κλείσιμο της Αυλαίας πιστεύω ότι είναι αποτέλεσμα της κακής οικονομικής συγκυρίας που πλήττει όχι μόνο την πατρίδα μας, αλλά ολόκληρη την ανθρωπότητα.

Επειδή η οικονομική κρίση πλήττει μόνο τους φτωχούς, ας ξυπνήσουν οι λαοί κι ας διεκδικήσουν τα αυτονόητα.

Η προσπάθεια Τουρκοποίησης της Ποντιακής φορεσιάς

Ξηρανθήτω ημίν ο λάρυγξ εάν επηλαθόμεθά σου ω Πάτριος Ποντία γη. (Λεωνίδας Ιασωνίδης)

Να ξεραίνεται η γούλα μ’ αν ανασπάλλω την πατρίδα μ’, τον Πόντον. (Κώστας Π. Μαυρόπουλος)

Με πολύ λαχτάρα και ενθουσιασμό αρχικά, είδα και άκουσα το Ποντιακό συγκρότημα να χορεύει σήμερα το πρωί στην κρατική τηλεόραση της ΕΤ 1. Γρήγορα όμως με κυρίευσε η απογοήτευση όταν αντίκρισα μέλη του χορευτικού να φορούν το τουρκικό φέσι.

Δεν κατανοώ αυτή την επιμονή στην προσπάθεια (συνειδητά ή όχι).τουρκοποίησης της παραδοσιακής μας φορεσιάς

Παρακολουθώ αρκετό καιρό τώρα την διαμάχη για το αν το φέσι είναι τουρκικό ή όχι. Δεν θα προβώ σε αναλύσεις γιατί δεν είναι το αντικείμενό μου, ούτε θα δανειστώ λόγους που έχουν εκφέρει άλλοι. Ούτε και ωφελεί άλλωστε αφού βλέπω ότι υπάρχει μια επιμονή στο φέσι. Βέβαια από την αρχική εμφάνιση του φεσιού στο χορευτικό συγκρότημα, έγινε κάποια πρόοδος, τουλάχιστον αφαιρέθηκε το τουρκικό σαλβάρι.

Έχω όμως την εξής απορία.

Επειδή φορούσαν φέσι μεμονωμένοι Έλληνες στον Πόντο (για πολλούς και διάφορους λόγους), είναι αυτός λόγος ότι θα πρέπει να αποτελεί εξάρτημα της παραδοσιακής μας φορεσιάς;

Το φέσι παγκοσμίως έχει καθιερωθεί ως τουρκικό σύμβολο. Έτσι λοιπόν όσοι βλέπουν σήμερα να προβάλλεται το φέσι, σε ένα χορευτικό συγκρότημα των Ποντίων θα θεωρήσουν τους Πόντιους τουρκογενείς. Ή το ελάχιστο τουρκόφιλους.

Αυτό θέλετε κύριοι που επιμένετε σ’ αυτή την άποψη; Να θεωρεί όλος ο κόσμος ότι οι Πόντιοι είναι Τουρκικό φύλλο και όχι Ελληνικό;

Στο εγγύς παρελθόν αφαιρέσατε με πολύ ευκολία τα φυσεκλίκια που αποτελούσαν το κύριο χαρακτηριστικό γνώρισμα της στολής μας, επειδή κάποιος μας αποκάλεσε πολεμοχαρείς. Και σήμερα με πολύ ευκολία προσθέτετε το φέσι.

Με αυτές τις παρεμβάσεις αλλοιώνετε την παραδοσιακή μας φορεσιά και αν συνεχίσετε έτσι στο μέλλον κανείς δεν θα αναγνωρίζει την παραδοσιακή Ποντιακή φορεσιά εκτός από εσάς.

Δεκαπενταύγουστος 2010-Λειτουργία στην Παναγία Σουμελά του Πόντου

Η Ιερά Μονή της Παναγίας Σουμελά του Πόντου θα γνωρίσει φέτος μεγάλες δόξες και τιμές, τέτοιες που είχε να δει από την εποχή των Αυτοκρατόρων της Τραπεζούντας. Να ελπίσουμε ότι όλα θα πάνε καλά και δεν θα έχουμε παρατράγουδα, σαν τα περσινά.

Βέβαια η μεγάλη κοσμοσυρροή θα προσδώσει μεγάλη αίγλη στην πανηγυρική λειτουργία από τη μια, αλλά από την άλλη φοβάμαι ότι θα δώσει μεγάλη λύπη σε όλους αυτούς που θα ταξιδέψουν από όλα τα μέρη του κόσμου, και δεν θα μπορέσουν να προσεγγίσουν ούτε τους πρόποδες του όρους Μελά, πόσο μάλλον την ιστορική Μονή.

Οι περισσότεροι θα παρακολουθήσουν την λειτουργία από γιγάντιες τηλεοπτικές οθόνες και πολλοί δεν θα έχουν ούτε αυτή τη δυνατότητα. Η μόνη ικανοποίησή τους θα είναι να λένε «ήμουν κι εγώ εκεί».

Και βέβαια οι επώνυμοι θα διαγκωνίζονται για το ποιος θα φανεί καλύτερα στις κάμερες.

Είναι αλήθεια ότι είναι η πρώτη επίσημη λειτουργία εδώ και 88 χρόνια από τότε δηλαδή που οι πρόγονοί μας αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν την «πατρίδα».

Δεν ξέρω αν εψάλλησαν ποτέ άλλοτε εκκλησιαστικοί ύμνοι στη Σουμελά ή άλλη εκκλησία ή μονή του Πόντου. Δεν λέω λειτουργία, διότι μια πλήρης λειτουργία περιλαμβάνει μεταξύ άλλων θεία κοινωνία, αντίδωρο και έχει διάρκεια τουλάχιστον δύο ωρών.

Θυμάμαι όμως από το αλησμόνητο και ανεπανάληπτο οδοιπορικό-προσκύνημα υπό την οργάνωση και συνοδεία του συγγραφέα Γιώργου Ανδρεάδη τον Ιούνιο του 1997, τους ψαλμούς που πραγματοποιήσαμε στο καθολικό της Μονής. Μάλιστα τότε πραγματοποιούνταν εργασίες ανακαίνισης και σε μεγάλο μέρος του ναού υπήρχαν σκαλωσιές. Χωρίς να το έχουμε προγραμματίσει εντελώς ξαφνικά στήθηκε μια μικρή λειτουργία και οι ψαλμοί διαδέχονταν ο ένας τον άλλο. Χοροστατούσε ο τότε ηγούμενος της Παναγίας Σουμελά του Βερμίου και νυν Μητροπολίτης Δράμας κ.κ. Παύλος Αποστολίδης, πλαισιωμένος από τον ηγούμενο της Ιεράς Μονής Αγίου Γεωργίου Στυλίδας, αρχιμανδρίτη κ. Ιγνάτιο Σάπιο  και τον ηγούμενο  της  Ιεράς  Μονής  Αγίου Διονυσίου  Ολύμπου, ιερομόναχο κ. Μακάριο Παπαμιχαήλ. Μαζί ο πρωτοψάλτης και διευθυντής της Μονής Σουμελά του Βερμίου, κ. Βασίλης Φωτιάδης. Για πότε άναψαν τα κεριά και τα θυμιατά δεν το καταλάβαμε. Όλα γίνονταν με ταχύτητα γιατί οι φύλακες μας παρότρυναν να συντομεύσουμε και να εξέλθουμε για να εισέλθει το επόμενο γκρουπ επισκεπτών. Παρόλα αυτά εμείς συνεχίζαμε εκμεταλλευόμενοι το κάθε δευτερόλεπτο. Ο γράφων και ένας ακόμη προσκυνητής βγάλαμε και κρατούσαμε από μια εικόνα της Σουμελά που είχαμε μαζί μας. Αυτά συνέβησαν το Σάββατο 21 Ιουνίου 1997.

Η αγιογραφία της Παναγίας στο θόλο του ναού το 1997. Φωτό δική μου

Το βίντεο που ακολουθεί είναι από εκείνη τη λειτουργία, στις 21 Ιουνίου 1997

http://www.youtube.com/watch?v=fBU5kpayjJc 

Δυο μέρες αργότερα, τη Δευτέρα 23 Ιουνίου 1997, πραγματοποιήσαμε πλήρη λειτουργία στον καθολικό ναό της Σάντα Μαρία της Τραπεζούντας που βρίσκεται κοντά στο χώρο που άλλοτε βρισκόταν ο Μητροπολιτικός ναός του Αγίου Γρηγορίου. Τον ναό μας παραχώρησε ευγενώς ο καθολικός ιερέας κ. Πιέρ Μπρουνισέν.

Αυτά τα γράφω γιατί οι πολλοί που δεν τα γνωρίζουν, αλλά και κάποιοι δημοσιογράφοι που θέλουν να εντυπωσιάσουν με βαρύγδουπες δηλώσεις, διατυμπανίζουν στα Μ.Μ.Ε. ότι για πρώτη φορά μετά τον ξεριζωμό θα γίνει λειτουργία κ.λ.π. – κ.λ.π.

Και βέβαια έγιναν, γιατί έτσι το αισθανόμασταν, και όχι για προβολές οι άλλες σκοπιμότητες.

Και βέβαια πραγματοποιήσαμε τότε και τρισάγια σε πολλά σημεία όπου είχαν υποστεί μαρτύρια και είχαν θανατωθεί με φρικιαστικό τρόπο  πολλοί συμπατριώτες μας. Πλατεία Αμάσειας, Διαβολόρεμα (σεϊτάν ντερεσί) κ.α.

Και όλα αυτά χωρίς τα φώτα της δημοσιότητας.

Ο Θεός κι η Παναγία η Σουμελά να βάλουν το χέρι τους και να λήξει ομαλά όλη αυτή η φιέστα

Παρχάρια στην Αθήνα

Σήμερα Κυριακή 13 Ιουνίου 2010 η Εύξεινος Λέσχη Αχαρνών & Αττικής «Ο Καπετάν Ευκλείδης», πραγματοποίησε εκδήλωση με την ονομασία «Λάλεμαν Παρχαρομάνας» στην Πάρνηθα, στη θέση «Κατσιμίδι».

Σ’ ένα καταπράσινο περιβάλλον πολλοί συμπατριώτες μας Πόντιοι απ’ όλη την Αττική αλλά και από όμορους νομούς συγκεντρώθηκαν να απολαύσουν Ποντιακή μουσική και να χορέψουν τους χορούς μας.

Το πρόγραμμα παρουσίασαν ο Κώστας Αλεξανδρίδης και η Μυροφόρα Ευσταθιάδου.

Αφού έγιναν οι καθιερωμένοι χαιρετισμοί από τους Δημοτικούς και Νομαρχιακούς άρχοντες παρουσιάστηκαν παραδοσιακοί Ποντιακοί χοροί από χορευτικά συγκροτήματα με παραδοσιακές φορεσιές.

Ακολούθησαν χοροί από τους παρευρισκομένους με τη συνοδεία στο τραγούδι από τα αηδόνια του Ποντιακού πενταγράμμου Στάθη Νικολαΐδη και Αλέξη Παρχαρίδη. Στη λύρα ο Ορφέας της Ποντιακής μουσικής Μακούλης Τσαχουρίδης και στο ταούλ ο Νίκος Χατζηδαυϊτίδης και ο Παναγιώτης Κοπαλίδης. 

Μνήμη Γενοκτονίας 2010

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

20 Μαΐου 2010

 

Μας «τίμησαν» με την παρουσία τους οι Έλληνες βουλευτές.

19 Μαΐου 2010, ώρα 18:00

Κεντρική εκδήλωση της Π.Ο.Ε. στην Αθήνα, στην πλατεία Συντάγματος, με διοργανωτή το Σύνδεσμο των Ποντιακών Σωματείων Ν. Ελλάδος και Νήσων.

Επίσημη προσκεκλημένη η Κουρδικής καταγωγής Γκιουλάν Αβτζί, μέλος του Σουηδικού Κοινοβουλίου, η ψήφος της οποίας υπήρξε καθοριστική για την τελική αναγνώριση της Γενοκτονίας των Αρμενίων, Ασσυρίων, Χαλδαίων και Ελλήνων του Πόντου από τη Σουηδία (όταν η ψηφοφορία ήταν 130-130, η Αβτζί ψήφισε υπέρ και έκρινε το αποτέλεσμα).

Όταν η νεαρή βουλευτής ανέβηκε στο βήμα να μιλήσει για τους λόγους που την οδήγησαν να μην ακολουθήσει τη γραμμή του κόμματός της και να ψηφίσει υπέρ της αναγνώρισης, η συγκίνηση των απογόνων των θυμάτων της Γενοκτονίας που την άκουγαν με δέος ήταν αισθητή. Με κάθε τους χειροκρότημα, με κάθε τους κίνηση ήθελαν να εκφράσουν την ευγνωμοσύνη τους σε μια ξένη, που αγωνίστηκε για τη δικαίωση των Ελλήνων θυμάτων του Μουσταφά Κεμάλ και των Τούρκων. Ακούστηκαν από το κοινό συνθήματα και επιφωνήματα όπως «Άξια», «Να είσαι καλά!», «Μπράβο!», «Είσαι πιο Ελληνίδα από τους δικούς μας», «Πού ήταν οι δικοί μας;» κ.λπ.

19 Μαΐου 2010, ώρα 8:00.

Στις αίθουσες πανελλαδικών εξετάσεων για το μάθημα της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας θεωρητικής κατεύθυνσης δίδεται θέμα στους μαθητές Γ’ τάξης Λυκείου απόσπασμα από το έργο του Γιώργου Ιωάννου «Στου Κεμάλ το Σπίτι». Και ενώ το ίδιο το λογοτεχνικό κείμενο θα μπορούσε να πει κανείς πως αγγίζει και τον ελληνικό προσφυγικό ελληνισμό, η επιλογή του ως θέμα εξετάσεων σε παιδιά που δεν έχουν εκτεταμένες γνώσεις ιστορίας και δεν έχουν διαμορφώσει πλήρως τη συνείδησή τους και μάλιστα με το συγκεκριμένο τίτλο, χωρίς απολύτως καμία αναφορά στο γενοκτονικό έργο του σφαγέα Κεμάλ, τη 19η Μαΐου 2010, Ημέρα Μνήμης της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου, αποτελεί πρόκληση και ύβρη στους απογόνους των θυμάτων της Γενοκτονίας και σε όλους τους Έλληνες.

Την ίδια μέρα, 19 Μαΐου, στην Τουρκία, στη μαρτυρική Αμισό (Σαμψούντα) αλλά και σε άλλες πόλεις, γίνονται ‘γιορταστικές εκδηλώσεις’ για την έναρξη της τελικής φάσης της γενοκτονίας των ελληνικών χριστιανικών πληθυσμών, την οποία βέβαια οι Τούρκοι αποκαλούν «απελευθερωτικό αγώνα». Επειδή οι ενδείξεις και οι πράξεις λατρείας του Κεμάλ και μάλιστα από κρατικούς λειτουργούς αυξάνονται και πληθύνονται στην Ελλάδα, καλούμε εκείνους των οποίων η συμπόνια προς τους Τούρκους ή ακόμα και η υπερηφάνειά τους για τον Κεμάλ ξεχειλίζει, να παραβρίσκονται εκεί, σε εκείνες τις εκδηλώσεις! Εδώ, σ’ αυτή τη χώρα, δεν μπορούν να είναι και με τους γενοκτόνους και με τα θύματα.

Όσον αφορά τους βουλευτές μας, σαν να μην έφτανε το γεγονός ότι δεν έβγαλαν άχνα για την απαράδεκτη πρόκληση του υπουργείου Παιδείας με το θέμα «Στου Κεμάλ το σπίτι», είχαν το θράσος την ίδια μέρα να συμμετέχουν στην εκδήλωση μνήμης των θυμάτων της Γενοκτονίας, που έγινε στο Σύνταγμα, προκαλώντας τη δικαιολογημένη, κατά την άποψή μας, οργή των παρευρισκομένων πολιτών. Ορισμένοι, μάλιστα, από τους συμμετέχοντες βουλευτές είχαν απαράδεκτα προκλητική στάση απέναντι στους διαμαρτυρόμενους απογόνους των θυμάτων της Γενοκτονίας. Το γεγονός καθίσταται πιο σοβαρό, αν λάβει υπόψη του κανείς ότι οι βουλευτές αυτοί ήταν «δικοί μας»!

Επειδή ήμασταν παρόντες και παρακολουθήσαμε τα γεγονότα, σας τα παραθέτουμε όπως τα ζήσαμε.

Μόλις ολοκλήρωσε την ομιλία της η κυρία Γκιουλάν Αβτζί, που καταχειροκροτήθηκε, απηύθυνε χαιρετισμό ο Πρόεδρος Σ.Πο.Σ. κ. Γιάννης Σαββίδης, τηρήθηκε ενός λεπτού σιγή, εκφωνήθηκε ο εθνικός ύμνος και στη συνέχεια δόθηκε σύνθημα για ειρηνική πορεία προς την Τουρκική Πρεσβεία. Ενώ η κύρια μάζα των συγκεντρωμένων κατευθυνόταν προς τη Βασιλίσσης Σοφίας, ορισμένοι από τους βουλευτές μας αποπειράθηκαν να ζητήσουν το λόγο από κάποιους πολίτες, οι οποίοι στη διάρκεια της εκδήλωσης φώναζαν εναντίον τους συνθήματα, επικρίνοντας τη στάση τους στο θέμα της Γενοκτονίας. Ο Υπουργός Δικαιοσύνης, Διαφάνειας & Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (!) κ. Χάρης Καστανίδης, οργισμένος ρωτούσε ποιος ήταν ο νεαρός που τολμούσε να του κάνει κριτική για τη στάση του ίδιου και της Κυβέρνησης απέναντι στο ζήτημα της Γενοκτονίας, η οποία όχι μόνο δεν συμβάλλει στον αγώνα για τη διεθνοποίηση του ζητήματος, αλλά τον υπονομεύει. Ο κ. Καστανίδης, αντί να απαντήσει στην κριτική που του ασκούσε ο Έλληνας πολίτης ως πολιτικό και ως μέλος της κυβέρνησης, επέλεξε να αναφέρει τα δεινοπαθήματα και τα όσα πέρασε η οικογένειά του με τον Ξεριζωμό. Όταν δε πλησιάσαμε να φωτογραφίσουμε τη σκηνή, στα πλαίσια του ρεπορτάζ που κάναμε για την εφημερίδα «ΠΟΝΤΙΑΚΗ ΓΝΩΜΗ», ένας από τους μπράβους των βουλευτών ή κάποιος συμπατριώτης μας που πιθανόν «έδινε εξετάσεις» εκείνη τη στιγμή, όπως σχολίασε ένας από τους παραβρισκόμενους, πλησίασε και μας απείλησε:

- Μάζεψε την κάμερά σου και φύγε από δω, μην σε μαζέψω εγώ!

Στο επεισόδιο παρενέβη ένα άλλο άτομο, το οποίο επέπληξε με σκαιό τρόπο έναν φοιτητή που διαμαρτυρόταν για την παθητική στάση των βουλευτών στο θέμα της Γενοκτονίας. Τότε παρενέβην εγώ και του ζήτησα να σχολιάσει την επιλογή του θέματος «Στου Κεμάλ το σπίτι» την ημέρα Μνήμης της Γενοκτονίας, που προσβάλλει τους Πόντίους. Τότε το άτομο αυτό μου απάντησε με οργίλο ύφος ως εξής:

- Δεν είναι ελληνικά αυτά που μιλάς και δεν θα κάνω διάλογο μαζί σου!

Απαίτησα καταρχήν να πει το όνομά του, το οποίο μου το είπε χωρίς κανέναν ενδοιασμό, λες και ήταν υπερήφανος για την απάντηση που έδωσε σε μια γυναίκα, της οποίας οι πρόγονοι κυνηγήθηκαν από τον Πόντο από τον Μουσταφά Κεμάλ, που τιμούν οι πολιτικοί και κρατικοί μας λειτουργοί, και σκορπίστηκαν στις κορυφές του Καυκάσου, όπου δεν έμαθαν να μιλούν νεοελληνικά (λες και η ελληνική πολιτεία φρόντισε ποτέ να μας στείλει έστω και ένα βιβλίο στο Σοχούμι, το Καζακστάν και το Ουζμπεκιστάν), για να ικανοποιούν τα υψηλά αισθητικά κριτήρια του βουλευτή του Ελληνικού Κοινοβουλίου, του κ. Γιουματζίδη Βασίλη. Γιατί αυτός ήταν ο κύριος που απαξιούσε να κάνει διάλογο με μια Ελληνίδα που η τύχη της επιφύλαξε να γεννηθεί στο Σοχούμι του Καυκάσου. Μια Ελληνίδα που αγωνίστηκε μαζί με τόσους άλλους συμπατριώτες μας να διατηρήσει την ποντιακή γλώσσα και την ελληνική συνείδηση, με μεγάλο κόστος και σε ένα περιβάλλον εχθρικό πολλές φορές. Μια Ελληνίδα (για την οικογένεια της οποίας η Γενοκτονία δεν τελείωσε το 1924, αλλά συνεχίστηκε στα πλαίσια των σταλινικών διώξεων και στον πόλεμο του 1991, όταν Γεωργιανοί επιδίωξαν να κυριαρχήσουν στην Αμπχαζία, σκοτώνοντας εν ψυχρώ εκατοντάδες Έλληνες) που ζει πλέον στη μητέρα Ελλάδα, για να βλέπει έναν Πόντιο βουλευτή από την ιστορική Πέλλα να της λέει πως δεν είναι Ελληνίδα.

Τη στάση αυτή των Ελλήνων βουλευτών, και μάλιστα Ποντιακής καταγωγής, την έχουν νοιώσει στο πετσί τους οι Έλληνες της πρώην Σοβιετικής Ένωσης από το 2002, όταν διακόπηκε η διαδικασία παλιννόστησης, αφού έκτοτε δεν τους δίδεται ιθαγένεια και υπηκοότητα, παρόλο που κάποιοι έχουν ακόμα και διαβατήρια των γονιών τους από την εποχή του Βασιλείου της Ελλάδας! Όμως, η δημόσια ρατσιστική διαπόμπευση μιας Ελληνίδας για την προφορά της, από έναν Πόντιο βουλευτή σε εκδήλωση μνήμης των θυμάτων της Γενοκτονίας, είναι πράξη που υπερβαίνει κάθε όριο, αν σκεφτεί κανείς ότι μόλις προχτές ο ίδιος βουλευτής χειροκροτούσε τον πρωθυπουργό κ. Γιώργο Παπανδρέου, όταν στη Βουλή, με οργίλο ύφος, δικαιολογούσε τον εαυτό του για τα κακά του Ελληνικά.

Όσον αφορά την ουσία, την πολιτική ουσία, το ποιον θεωρεί Έλληνα και ποιον όχι ο λαός, φάνηκε στα χειροκροτήματα και τα συνθήματα που φώναζε ο κόσμος κατά τη διάρκεια της ομιλίας της ηρωικής βουλευτού Γκιουλάν Αβτζί:

- Είσαι πιο Ελληνίδα από τους δικούς μας!

Πάντως, θα ήθελα να απευθύνω μια ερώτηση στον κύριο Γιουματζίδη.

Προφανώς, στις προσεχείς εκλογές θα αναγκαστείτε να μπείτε σε διάλογο με τους εκατοντάδες χιλιάδες Αφγανούς, Πακιστανούς, Αλβανούς, Κινέζους κ.ά. στους οποίους δίνετε ιθαγένεια με το πρόσφατο νομοσχέδιο και άρα δικαίωμα ψήφου, εξαιρώντας προκλητικά τους Έλληνες της πρώην Σοβιετικής Ένωσης.

Με όλους αυτούς τους νέους Έλληνες, αξιότιμε βουλευτά του Ελληνικού Κοινοβουλίου, κύριε Γιουματζίδη, πώς θα συνεννοείσθε;

Χριστίνα Χαφουσίδου

Αρχισυντάκτρια της Εφημερίδας «Ποντιακή Γνώμη»